Kościół św. Svithuna poświęcony jest św. 797 w Królestwie Wessex (kraj zachodniej Saksonii) na południu Anglii. Stał się bardzo znanym biskupem diecezji Winchester i miał opinię człowieka pobożnego i pokornego, którego współcześni uważali za świętego. Biskup był zaufanym doradcą króla i przewodnikiem duchowym. Po zaledwie dziesięciu latach w biskupstwie zmarł 2 lipca 862 r. Na własną prośbę został pochowany w cieniu starej katedry. Kiedy sto lat później wzniesiono nowy kościół, jego doczesne szczątki zostały umieszczone w złotej trumnie (15 lipca 971), a tysiące pielgrzymów przybyło do Winchester, aby uczcić św. Svithuna i modlić się za wstawiennictwem świętego. W roku 1093 złota trumna została przeniesiona do ogromnej katedry, która została konsekrowana w tym roku.

Zachodnia Norwegia została schrystianizowana pod koniec X wieku. Wikingowie mieli kontakt z Anglią, a mnisi irlandzcy przebywali na misjach w Norwegii. Pierwszy kościół w Norwegii został zbudowany na Moster w 995 roku. Katedra w Stavanger została założona w roku 1125 przez biskupa Reinalda z Winchester i poświęcona Trójcy Świętej. Ale ponieważ kościół otrzymał relikwie św. Swituna, nazwano go kościołem św. Budowa katedry w Stavanger została częściowo sfinansowana z darów Sigurda Jorsalfara. Biskup Reinald sam był mnichem benedyktyńskim z klasztoru w Winchester i został biskupem Stavanger już w 1125 roku. Można więc śmiało powiedzieć, że miasto ma swoją czcigodną historię kościelną bezpośrednio związaną z bardzo pulsującym centrum kulturowym dzisiejszego chrześcijaństwa.

Wiele nazw miejscowości Stavanger jest związanych ze średniowiecznym Kościołem katolickim. Na przykład Brødregata nosi imię szarych braci (franciskanów), którzy mieli tu zjazd. Kannik to określenie duchownych członków kapituły katedralnej (kanonistów), którzy założyli zakon augustianów i którzy mieli swój zjazd w okolicy. Konwencję Augustyńską przejął później Klasztor Św. Olafa, który rozpoznajemy w Dzielnicy Św. Olafa. Kongsgården Utstein trafił w ręce zakonu augustianów ok. godz. w 1265 i stopniowo stał się potężnym ośrodkiem chrześcijaństwa.

Po reformacji w 1537 r. katolicyzm został w Norwegii zakazany, a zniesienie tego zakazu zajęło ponad 300 lat. Do Danii wywieziono relikwiarze i inne kosztowności. Dużo zaginęło na drodze, m.in. relikwiarz z katedry w Stavanger.

Współczesność

Pierwszy, mały kościół katolicki po reformacji został zbudowany na Løkkeveien / Dronningens-gate. Kościół i szpital po drugiej stronie ulicy zostały konsekrowane 13 marca 1898 r. Od 1902 do 1973 r. szpital prowadziło Zgromadzenie Norweskich Sióstr św. Franciszka Ksawerego. Później mała społeczność nadal mieszkała w mieście i pomagała w innych pracach w zborze. Siostry prowadziły przedszkola, utrzymywały porządek w kościele, odwiedzały chorych i starców. Latem 1996 roku ostatnia zakonnica przeprowadziła się ze Stavanger i zniknął znany i lubiany element miejskiego pejzażu.

Wzrost

Do lat 70-tych kongregacja liczyła całkiem sporo członków, ale na początku ery ropy przybył tu do Stavanger personel zagraniczny, a wśród nich katolicy do kościoła św. Od tego czasu wielu uchodźców z różnych krajów dołączyło do naszego zgromadzenia katolickiego.

Rok 1993 był rokiem przełomowym w historii Zgromadzenia. 18 kwietnia, w niedzielę po Wielkanocy, w katedrze w Stavanger odprawiona została msza katolicka. Msza była częścią obchodów 150. rocznicy powrotu Kościoła katolickiego do Norwegii po reformacji w 1537 roku. Przypadkowo msza ta była celebrowana dokładnie 900 lat po inauguracji katedry św. Svithuna w Winchester. Katedra w Stavanger była wypełniona po brzegi. Od tego czasu wierni kilkakrotnie odprawiali Mszę św. w kościele, który w swoim czasie był konsekrowany Trójcy Świętej i św. Ekumeniczna życzliwość naszych luterańskich przyjaciół jest bardzo wielka. Wzajemny szacunek zastąpił uprzedzenia i nieufność poprzednich pokoleń.